குடும்பனின் தமிழ் மரபில்

 Rare Book: தெலுங்கை வளர்த்த தமிழகமும் மராத்தியரும்

தெலுங்கு மொழியை வளர்த்த பெருமை தெலுங்குச் சோழர்களைச் சாரும் என்றால், தெலுங்கு இலக்கியங்களைச் செழுமைப்படுத்திய பெருமை தமிழகத்தையே சாரும். இரண்டாம் படத்தில், தெலுங்கு மொழி அதிக அளவில் வளர்க்கப்பட்ட பகுதியாகத் தமிழகம் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் தெலுங்கு மொழி செழித்தோங்க நாயக்கர்கள் மட்டுமன்றி, மராத்தியர்களுக்கும் பெரும் பங்குண்டு என்பது வியப்பளிக்கும் வரலாற்று உண்மையாகும்.

பல சுவாரசியமான தகவல்கள் பற்றி இந்நூல் விரிவாக கூறுகின்றது. 

ஒரு மொழியின் இலக்கியம் அதன் சொந்த மண்ணைத் தாண்டி, வேறொரு பண்பாட்டு நிலத்தில் வேரூன்றி, கிளைபரப்பிச் செழித்து வளர்வது வரலாற்றில் மிக அரிதான ஒரு நிகழ்வாகும். தெலுங்கு இலக்கிய வரலாற்றில் கி.பி. 1600 முதல் 1800 வரையிலான காலகட்டம் "தென்னகப் பள்ளியின் காலம்" (Age of Southern School - தக்ஷிணாந்திர வாங்மயம்) என்று சிறப்பாக அழைக்கப்படுகிறது.

தென்னகப் பள்ளியின் முக்கியத்துவத்தை முழுமையாக மதிப்பிட, தெலுங்கு இலக்கியத்தின் தொடக்க காலத்திலிருந்து அதன் பல்வேறு காலகட்டங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

    நன்னயருக்கு முந்தைய காலம்: கி.பி. 850 – 1000

    நன்னயர் காலம்: கி.பி. 1100 – 1250

    சைவப் புலவர்களின் காலம்: கி.பி. 1250 – 1400

    திக்கனா மற்றும் எர்ரணா காலம் (கவித்ரயம்): கி.பி. 1300 – 1400

    ஸ்ரீநாதர் காலம்: கி.பி. 1400 – 1500

    கிருஷ்ணதேவராயர் காலம்: கி.பி. 1500 – 1600

    தென்னகப் பள்ளியின் காலம்: கி.பி. 1600 – 1800

    நவீன காலம்: கி.பி. 1800 – 1947

இதில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க மற்றும் வியப்பிற்குரிய உண்மை என்னவென்றால், தென்னகப் பள்ளிக்கு முந்தைய காலகட்டங்கள் அனைத்தும் புகழ்பெற்ற புலவர்களின் பெயர்களாலோ (நன்னயர், ஸ்ரீநாதர்) அல்லது அரசர்களின் பெயர்களாலோ (கிருஷ்ணதேவராயர்) அழைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், "தென்னகப் பள்ளி" மட்டுமே அது செழித்து வளர்ந்த நிலப்பரப்பின் பெயரால் - அதாவது தெலுங்கு தேசத்திற்கு வெளியே தெற்கே உள்ள தமிழ்நாட்டின் பெயரால் - அழைக்கப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் தெலுங்கு மொழி அதன் வடிவத்திலும், வீச்சிலும் மிக பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சியை எட்டியது என்பதையே இது காட்டுகிறது. தெலுங்கு இலக்கிய வரலாற்றை ஆராய்பவர்கள், 1600-1800 காலகட்டம் தெலுங்கு தேசத்தில் ஒரு 'வீழ்ச்சியின் காலம்' (Decadence) என்பதைக் காண்பார்கள். அரசர்களின் ஆதரவு குறைந்ததால், தெலுங்கு இலக்கியம் தனது சொந்த மண்ணை விட்டு வெளியேறி, தெற்கே தமிழ்நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்து அங்கே மாபெரும் மறுமலர்ச்சியைக் கண்டது.

தமிழ்நாட்டில் தெலுங்கு இலக்கியத்தின் வளர்ச்சி

தொடக்கத்திலிருந்தே தெலுங்கு இலக்கியம் அரசர்களின் ஆதரவிலேயே வளர்ந்து வந்தது. கிருஷ்ணதேவராயர் மற்றும் அவரது வாரிசுகளின் பொற்கால ஆட்சிக்குப் பிறகு, 1600 முதல் 1800 வரை ஆந்திரப் பகுதியில் இலக்கியத்திற்கு அரச ஆதரவு பெருமளவில் இல்லை. இந்த வெற்றிடமே, தெலுங்கு இலக்கியம் தமிழ்நாட்டை நோக்கி நகர முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.

விஜயநகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அப்பேரரசின் படைத்தளபதிகளால் உருவாக்கப்பட்ட தஞ்சாவூர் மற்றும் மதுரை நாயக்கர் ராஜ்ஜியங்கள் சுதந்திர அரசுகளாக உருவெடுத்தன. தஞ்சாவூர் மற்றும் மதுரையை ஆண்ட தெலுங்கு நாயக்கர்கள், தென்னிந்தியா வெளிப்புறப் படையெடுப்புகளிலோ அல்லது கடுமையான உள்நாட்டுப் போர்களிலோ சிக்காத ஒரு அமைதியான காலகட்டத்தில் ஆட்சி செய்தனர். போர்க்கலைகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கு ஏற்படவில்லை. மாறாக, அமைதிக்காலக் கலைகளில் (Arts of Peace) அவர்கள் முழுமையாகத் தங்கள் கவனத்தைக் குவித்தனர்.

பண்டைய தமிழ்ப் பண்பாட்டின் தொட்டில் என்று போற்றப்படும் மதுரையும், தென்னகத்தின் 'எல்டொராடோ' (Eldorado - பொன் நகரம்) என அழைக்கப்பட்ட தஞ்சாவூரும் தெலுங்கு இலக்கியப் படைப்புகளின் முதன்மை மையங்களாக உருமாறின. கலைகளும் இலக்கியங்களும் அரண்மனைகளிலும், அப்பகுதியின் பிரம்மாண்டமான தளிகளிலும் (புனித வெளிகள்/கோவில்கள்) தழைத்தோங்கத் தொடங்கின.

தஞ்சாவூர் தெலுங்கு நாயக்கர்கள் - கலைகளின் சங்கமம்

தஞ்சாவூர் தெலுங்கு நாயக்கர்கள் இலக்கியத்தை மட்டும் வளர்க்கவில்லை; இசையையும் நடனத்தையும் சேர்த்தே வளர்த்தனர். அவர்கள் சங்கீதம் மற்றும் சாகித்யம் (இசை மற்றும் இலக்கியம்) ஆகிய இரு கலைகளையும் இதற்கு முன் கண்டிராத மிக உயர்ந்த முழுமைக்குக் கொண்டு சென்றனர். தெலுங்கு இலக்கியத்தின் பொற்காலம் என்று பொதுவாகக் கருதப்படும் கிருஷ்ணதேவராயரின் காலகட்டத்தில் கூடக் காண முடியாத ஒரு தனித்துவமான சிறப்பு இந்தத் தென்னகப் பள்ளியில் காணப்பட்டது.

தஞ்சாவூர் மராட்டிய அரசர்கள் - ஒரு பன்மொழி அற்புதம்

    "உலகின் அதிசயங்கள் ஏழிற்கும் மேற்பட்டவை; அதில் சரஸ்வதி மகால் நூலகமும் ஒன்று." > — ஸ்ரீ ஆர். கோபாலன் (கௌரவச் செயலாளர், சரஸ்வதி மகால் நூலகம்).

சிந்தனையைத் தூண்டும் இந்தச் சொற்கள், தஞ்சாவூர் மகாராஜா சரபோஜியின் சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தின் பெருமையைப் பறைசாற்றுகின்றன. மராட்டிய அரசர்களின் பெயரைக் கொண்டுள்ள இந்த நூலகம், தெலுங்கு தேசத்திற்கு வெளியே தெலுங்கு இலக்கியத்திற்கு மராட்டிய அரசர்கள் வழங்கிய நிரந்தரப் பங்களிப்பின் வாழும் சான்றாக இன்றும் உயர்ந்து நிற்கிறது.

தஞ்சாவூரை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்களின் மரபுகளை, அவர்களுக்குப் பின் வந்த மராட்டிய அரசர்களும் அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டு கலைகளை வளர்த்தது தெலுங்கு மக்களின் பெரும் பாக்கியமாகும். இதில் வரலாற்றின் மிக சுவாரஸ்யமான முரண் என்னவென்றால்:

    மராட்டிய அரசர்களின் தாய்மொழி: மராத்தி

    அவர்கள் ஆட்சி செய்த மக்களின் மொழி: தமிழ்

    அரசவை ஆதரித்து வளர்த்த மொழிகள்: தெலுங்கு மற்றும் சமஸ்கிருதம்

1673 முதல் 1855 வரையிலான அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிகழ்ந்த இந்த மொழி மற்றும் பண்பாட்டுச் சங்கமம் உலக வரலாற்றிலேயே மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒன்றாகும்.

தென்னகப் பள்ளியின் முப்பெரும் தூண்கள்

தெலுங்கு இலக்கியத்தை நாம் பரவலாக இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

    பத்ய சாகித்யம் (Padya Sahitya) - வடக்கத்தியப் பள்ளி: செய்யுள் வடிவ இலக்கியம். இது கிருஷ்ணதேவராயர் காலம் வரை வடக்கே ஆந்திராவில் வளர்ந்தது.

    பத சாகித்யம் (Pada Sahitya) - தென்னகப் பள்ளி: இசைப்பாடல் வடிவ இலக்கியம். இது தெற்கே தமிழ்நாட்டில் உருவானது.

தமிழ்நாட்டில் தென்னகப் பள்ளி முக்கியமாக மூன்று வகையான இலக்கியங்களை வளர்த்தெடுத்தது: நாடகம், பத கவிதை (இசைப்பாடல்கள்) மற்றும் உரைநடை.

1. நாடகம் (Drama)

தெலுங்கு நாயக்கர்கள் மற்றும் மராட்டிய அரசர்களால் உருவாக்கப்பட்ட தெலுங்கு நாடகங்கள் பல புதிய புரட்சிகரமான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தன:

கைவாரம் (Kaivaramu): நந்தி மற்றும் பிரஸ்தாவனைக்குப் பதிலாக, மன்னரின் இஷ்ட தெய்வத்தை வாழ்த்திப் பாடும் புதிய முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

    மன்னரே நாடகத்தின் ஆசிரியராக இருந்தால், அவரே தெய்வத்தை வாழ்த்தித் தொடங்குவார்.

    நாடகங்கள் பல அன்க்கங்களாகவோ (Acts) பிரிவுகளாகவோ பிரிக்கப்படவில்லை.

    நாடகங்களில் வழக்கமான விதூஷகன் (கோமாளி) பாத்திரம் தவிர்க்கப்பட்டது.

    நாட்டியம் மற்றும் நடனம் தொடர்பான செவ்வியல் பதங்கள் (Classical Padas) புகுத்தப்பட்டன.

    நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் (ஜனபத கேயமுலு) நாடகங்களில் இணைக்கப்பட்டன.

    தெலுங்கு வெண்பாக்கள் மற்றும் த்விபதங்களும் நாடகங்களில் இடம்பெற்றன.

    சில ஆசிரியர்கள் சமஸ்கிருத ஸ்லோகங்களையும் நாடகங்களுக்குள் இணைத்தனர்.

பேச்சுத் தெலுங்கு

நாயக்க மன்னர்கள் நாடகத்துறையில் செய்த மிகப்பெரிய சீர்திருத்தம் இதுவேயாகும். நாடக மேடையில் மக்கள் பேசும் சாதாரண பேச்சு வழக்கை அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினர்.

முன்பெல்லாம், கதாபாத்திரத்தின் தன்மை எதுவாக இருந்தாலும், நாடகத்தில் அனைவரும் செவ்வியல் தெலுங்கிலேயே (க்ராந்திக பாஷா) பேச வேண்டும் என்ற இலக்கண விதி இருந்தது. சாதாரண மக்களின் பேச்சு வழக்கு (வ்யாவஹாரிக பாஷா) இலக்கணவியலாளர்களால் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. 

1897-ல் மாபெரும் அறிஞர் வேதம் வெங்கடராய சாஸ்திரி 'பிரதாபருத்ரீயம்' என்ற நாடகத்தில் பேச்சு வழக்கை அறிமுகப்படுத்தினார் என்றும், பின்னர் 1909-ல் குருஜாடா அப்பாராவ் முழுமையான பேச்சு மொழி நாடகமான 'கன்யாசுல்கம்'-ஐ எழுதினார் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது. ஆனால், இந்தச் சீர்திருத்தத்தை இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே செய்த பெருமை தஞ்சாவூர் நாயக்கர்களையே சாரும்! அவர்களின் நாடகங்களில் பிராமணப் பெண்கள், புரோகிதர்கள், அரசவைப் புலவர்கள் என அனைவரும் இயல்பான பேச்சுத் தெலுங்கில் உரையாடினர்.

பன்மொழி நாடகங்கள்

தஞ்சாவூர் மராட்டிய அரசர்களின் காலத்தில் அது ஒரு பன்மொழி நாடாக விளங்கியது. அரசர்கள் மராத்தி பேசினர், மக்கள் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு பேசினர், சிலர் கன்னடம் பேசினர். தஞ்சாவூரில் ஹிந்தி மொழியும் பேசப்பட்டது என்பது ஆச்சரியமான தகவல்.

அமரசிம்மன் (1798-1799) காலத்தில் மாத்ருபூதகவி எழுதிய 'பாரிஜாதாபஹரணமு' என்ற நாடகத்தில் தெலுங்கு தவிர சமஸ்கிருதம், கன்னடம், மராத்தி, தமிழ் மற்றும் ஹிந்தி ஆகிய மொழிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தெலுங்கு இலக்கிய வரலாற்றில் ஹிந்தி மொழி பற்றிய முதல் குறிப்பு இதுவேயாகும்.

நாடக அரங்கங்களும் பெண்களும்

ரகுநாத நாயக்கர் தஞ்சாவூரில் முதன்முதலாக நாடகசாலைகளை (Theatres) அமைத்தார். நகரின் புறநகர்ப் பகுதி மக்களும் நாடகம் காணும் வகையில் பல்வேறு இடங்களில் இவை அமைக்கப்பட்டன.

பரத முனிவரின் நாட்டிய சாஸ்திரத்தின்படி, நாடகங்களில் பெண் வேடங்களை ஆண்களே (ப்ருகும்சர்கள்) ஏற்க வேண்டும். ஆனால் ரகுநாத நாயக்கர் இந்த விதியை மாற்றி மாபெரும் புரட்சி செய்தார். பெண் கதாபாத்திரங்களில் பெண்கள் மட்டுமே நடிக்க வேண்டும் என்று அவர் உத்தரவிட்டார்.

    "பரத வித்வாதுரந்தருடௌட

    ரங்கஸ்தலம்பு ராலங்க்ருதம்பு சேஸெ"

    

(பரத நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் வல்லவனான ரகுநாத நாயக்கர், நாடக மேடையைப் பெண்களைக் கொண்டு அலங்கரித்தார்) 

என்று அவரது அரசவைப் புலவர் சேமகூரா வெங்கடகவி பாடியுள்ளார்.

அவருக்குப் பின் வந்த விஜயராகவ நாயக்கர் 'பயடி நாடகசாலை' எனப்படும் திறந்தவெளி நாடக அரங்கை (Open Air Theatre) அமைத்தார்.

தென்னகப் பள்ளியின் சுமார் நாற்பது நாடகங்களை ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகம் 1955-1973 காலக்கட்டத்தில் அச்சிட்டு வெளியிட்டது. ஆயினும், முதல் தென்னக நாடகத்தை வெளியிட்ட பெருமை மெட்ராஸ் ஆந்திர சாகித்ய பரிஷத்தையே சாரும் (ரங்கஜம்மா எழுதிய மன்னாருதாசவிலாச நாடகம் - 1926). ஒரு சிறந்த பெண் கவிஞரால் எழுதப்பட்ட இந்த நாடகம் இன்னும் முழுமையாக ஆராயப்படவில்லை.

2. பத கவிதை (Pada Kavita - இசைப்பாடல்கள்)

மராட்டிய அரசர்கள் இசையிலும் இலக்கியத்திலும் வல்லவர்களாக இருந்ததால், அவர்கள் இசைப்பாடல்களை (பத கவிதைகளை) பெரிதும் ஊக்குவித்தனர். மன்னர் ஷாஹாஜி சிறந்த நாடகாசிரியராக மட்டுமின்றி, பல பதங்களையும் இயற்றினார். காசிநாதகவி, நாரணகவி போன்றோரும் இதில் சிறந்து விளங்கினர்.

அச்சிடப்படாத பொக்கிஷங்கள்

தஞ்சாவூர் சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தில் இன்னும் அச்சிடப்படாத சுமார் முப்பதாயிரம் (30,000) பதங்கள் உள்ளதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது! இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான இசை இலக்கியப் பெட்டகம் இந்தியாவின் வேறு எந்த மாநில மொழியிலும் இல்லை. தாளப்பாக்கம் குடும்பப் புலவர்களின் பதங்களை திருப்பதி தேவஸ்தானம் 19 தொகுதிகளாக வெளியிட்டது. ஆந்திர அரசு சமீபத்தில் தஞ்சாவூர் நூலகத்திலிருந்து 67 சிருங்காரப் பதங்களை மட்டுமே வெளியிட்டுள்ளது. இந்தப் பதங்கள் அனைத்தும் அச்சிடப்பட்டால், தெலுங்கு மொழி மற்றும் இசைத்துறையில் மாபெரும் ஆராய்ச்சிப் புரட்சி ஏற்படும்.

3. உரைநடை (Prose)

19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பரவஸ்து சின்னயசூரி (1850) என்பவரே செவ்வியல் தெலுங்கு உரைநடையின் தந்தை என்று பொதுவாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால் இது வரலாற்றுப் பிழையாகும். உண்மையான செவ்வியல் தெலுங்கு உரைநடை, 17-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மதுரையை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்களின் ஆதரவில் தெற்கே தமிழ்நாட்டில்தான் தொடங்கியது.

முத்தலகிரியின் காலத்தில் (கி.பி. 1670) லிங்கனமகி ஸ்ரீ காமேஸ்வரகவி எழுதிய 'தேனு மகாத்மியம்' (பசுக்களின் பெருமை) என்பதே தென்னகப் பள்ளியின் முதல் உரைநடை நூலாகும். விஜயரங்க சொக்கநாதர் 'ஸ்ரீ ரங்க மகாத்மியம்', 'மாக மகாத்மியம்' ஆகிய இரு உரைநடை நூல்களைப் படைத்தார். இதைத் தொடர்ந்து மைசூரிலும் உரைநடை இலக்கியம் வளர்ந்தது (உதாரணம்: கலுவே வீரராஜாவின் மகாபாரத உரைநடை).

இந்த உரைநடை நூல்கள் வெறும் இலக்கியம் மட்டுமல்ல; இவை நமது பண்டைய பண்பாட்டை அறிய உதவும் காலக் கண்ணாடிகளாகும். தென்னகப் பள்ளியின் சிறிய உரைநடை நூல்களான தேனு மகாத்மியம், ஜைமினி பாரதம், சாரங்கதர சரித்திரம் ஆகியவற்றைத் பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டங்களில் சேர்ப்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

நவீன காலம் மற்றும் சென்னை (Modern Age & Madras)

தென்னகப் பள்ளிக்கு முந்தைய காலகட்டம் கிருஷ்ணதேவராயரின் காலம் என்பதைப் போலவே, தென்னகப் பள்ளிக்குப் பிந்தைய காலம் 'நவீன காலம்' (Modern Age) எனப்படுகிறது. வியப்பளிக்கும் வகையில், இந்த நவீன காலமும் தெலுங்கு தேசத்தில் தொடங்கவில்லை; அதுவும் தமிழ்நாட்டில்தான் - குறிப்பாகச் சென்னையில் (Madras) தொடங்கியது.

1800-களில் தொடங்கிய நவீன தெலுங்கு இலக்கியம், தென்னிந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் தாக்கத்தால் உருவானது. சென்னை மாகாணத்தின் அரசியல் தலைநகராக மெட்ராஸ் இருந்ததால், அது தெலுங்கு இலக்கியத்தின் நவீன காலத் தலைநகராகவும் மாறியது.

சென்னையின் பங்கு:

    ஐரோப்பிய அறிஞர்கள்: சி.பி. பிரவுன் (C.P. Brown) மற்றும் கர்னல் மெக்கன்சி (Col. Mackenzie) போன்ற ஐரோப்பிய அறிஞர்களின் வருகை.

    அச்சு இயந்திரம்: அச்சு இயந்திரத்தின் வருகை பழமையான இலக்கியங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க உதவியது.

    கல்வி நிறுவனங்கள்: சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் உருவாக்கம், சின்னயசூரி மற்றும் கொக்கொண்டா போன்ற அறிஞர்களின் சீர்திருத்தங்கள் அனைத்தும் சென்னையில்தான் நிகழ்ந்தன.

1956-ல் விசால ஆந்திரா உருவாகும் வரை சென்னைதான் தெலுங்கு மொழியின் முதன்மை இலக்கிய மையமாகத் திகழ்ந்தது. காலவரிசைப்படி பார்த்தால்:

    ராஜமகேந்திரவரம் - கி.பி. 1100

    நெல்லூர் - கி.பி. 1300

    விஜயநகரம் - கி.பி. 1500

    தஞ்சாவூர் & மதுரை - கி.பி. 1600

    சென்னை (சென்னப்பட்டினம்) - கி.பி. 1800

எனவே, சென்னையில் தெலுங்கு மொழியின் வரலாறு என்பது தெலுங்கு இலக்கியத்தின் நவீன கால வரலாறாகும். இது தென்னகப் பள்ளியின் நேரடித் தொடர்ச்சியாகும் (சென்னபுராந்திர வாங்மயம்).

1600 முதல் 1800 வரையிலான காலகட்டம் தெலுங்கு இலக்கியத்தின் இருண்ட காலம் அல்ல; அது தமிழ்நாட்டின் அரவணைப்பில் உருவான மாபெரும் பொற்காலம். மதுரை மற்றும் தஞ்சாவூர் நாயக்கர்களின் அரண்மனைகளும் தளிகளும், மராட்டிய மன்னர்களின் கலை தாகமும் ஒன்றிணைந்து, நாடகம், இசைப்பாடல், உரைநடை என முப்பெரும் வடிவங்களில் தெலுங்கு இலக்கியத்தை செதுக்கின. 

ஒரு மொழி வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கவிருந்த வேளையில், தமிழகம் அதற்குப் புகலிடம் கொடுத்து, அதை அழகுபடுத்தி, மீண்டும் அரியணையில் அமர்த்திய பெருமை தமிழ்நாட்டையே சாரும். மொழிகளுக்கு எல்லைகள் இல்லை என்பதற்கும், கலைக்கு பேதங்கள் இல்லை என்பதற்கும் இந்நூல் ஒரு காலஞ்சென்ற சாட்சியாகும்.

இந்நூல் வேண்டுவோர் "Yes" என பதிவிடவும்.. 

#TeluguLiterature #TamilNaduHistory #SouthernSchoolOfTelugu #SouthIndianHistory #LiteraryHistory #DravidianHeritage #IndianLiterature #CulturalHistory #TanjavurNayaks #MaduraiNayaks #ThanjavurMarathas #SaraswatiMahalLibrary #Chennapattanam #MadrasHistory #Thanjavur #SangitaAndSahitya #TeluguTheatre #PadaKavita #IndianClassicalArts #IndianTheatre #ClassicalProse #CarnaticMusic #தெலுங்குஇலக்கியம் #தமிழ்நாடு #தஞ்சாவூர் #வரலாறு #தென்னகப்பள்ளி #తెలుగుసాహిత్యం #తమిళనాడు #తెంజావూరు #దక్షిణాంధ్రవాఙ్మయము #TeluguInTN #TamilNaduContribution #HistoryOfMadras #Nayakas #MarathasOfTanjore #LiteraryBridge