குடும்பனின் பாரம்பரியத்தில்

 பள்ளர் பண்பாட்டில் வடிகாதும், அணிகலன்களும்

தமிழர் நாகரிகம் உலகின் தொன்மையான நாகரிகங்களில் ஒன்றாகும். கலை, பண்பாடு, அழகியல் உணர்வு, வாழ்க்கை முறை ஆகிய அனைத்திலும் தனித்துவமான அடையாளத்தைப் பெற்றவர்கள் தமிழர்கள். தொல் பழங்காலம் முதலே தங்களது அழகுணர்வையும் கலைநயத்தையும் அணிகலன்கள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தி வந்துள்ளனர். இயற்கையை வாழ்வின் அடிப்படையாகக் கொண்ட தமிழர்கள் முதற்கட்ட அணிகலன்களாக கற்கள், பூக்கள், கொடிகள், ஓலைகள் போன்ற இயற்கைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தினர். பின்னர் உலோகங்கள், முத்துக்கள், மணிக்கற்கள் ஆகியவற்றின் பயன்பாடு வளர்ந்ததன் மூலம் அணிகலன்கள் கலைப்பொருட்களாகவும் சமூக அடையாளங்களாகவும் மாறின.

செவியும் தமிழரின் அழகியல் பார்வையும்

மனித உடலில் புலனுறுப்புகளுக்கு முக்கிய இடம் வழங்கப்பட்டது. அவற்றுள் செவி சிறப்பானதாகக் கருதப்பட்டது. இதனைத் திருவள்ளுவர்,

“செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்

செல்வத்துள் எல்லாம் தலை”

என்று போற்றுகிறார்.

சங்க இலக்கியங்களுக்கு முன்னோடியான தொல்காப்பியத்தில் காணப்படும் “காதொன்று களைதல்” என்ற குறிப்பு, தமிழர்கள் காதணிகளை அணிந்திருந்த பழமையான மரபை உணர்த்துகிறது.

வடிகாது – தமிழர் பண்பாட்டின் அடையாளம்

காதினைத் துளையிட்டு அதில் படிப்படியாக எடையுள்ள வளையங்கள் அல்லது அணிகலன்களை அணிவதன் மூலம் காதுமடலை நீட்டி அழகுறத் தொங்கவிடும் நடைமுறை “காது வடித்தல்” அல்லது “வடிகாது” எனப்படுகிறது.

சங்ககாலம் முதல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை தமிழகத்தில் வடிகாது ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டு வழக்கமாக விளங்கியது. இது வெறும் அழகியல் நடைமுறையாக மட்டுமல்லாமல், மங்கலச் சின்னமாகவும் சமூக மரியாதையின் அடையாளமாகவும் கருதப்பட்டது.

இளம்பெண்கள் மணத்திற்கு முன்பே காதுகளை வடித்து சிறிய அணிகலன்களை அணிந்தனர். திருமணத்திற்குப் பிறகு பாம்படம், தண்டட்டி, திருகு போன்ற கனமான தங்க மற்றும் வெள்ளி நகைகளை அணிந்தனர். வளமான குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்களின் வடிகாதுகள் தோள்பட்டை வரை நீண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

சமயங்களும் வடிகாது மரபும்

கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பே தமிழகத்தில் சமணமும் பெளத்தமும் செழித்திருந்தன. சமண மற்றும் பெளத்த முனிவர்கள் தங்களது காதுகளை வடித்து நீளமாகத் தொங்கவிட்டிருந்தனர்.

இதற்கான சான்றுகள் சமணர்மலை, நாகமலை, கழுகுமலை, திருப்பரங்குன்றம், ஆனைமலை, அழகர்மலை, ஆறுநாட்டான்மலை, சித்தன்னவாசல் போன்ற இடங்களில் காணப்படும் சிற்பங்கள் மற்றும் ஓவியங்களில் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன.

கலைப்படைப்புகளில் வடிகாது

தமிழகத்தின் பல்வேறு அரச வம்சங்களின் கலைப்படைப்புகளிலும் வடிகாது முக்கிய இடம் பெற்றுள்ளது.

பல்லவர் கால மாமல்லபுரச் சிற்பங்கள்

பாண்டியர் கால கழுகுமலைக் குடைவரைகள்

சோழர் கால தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் சிற்பங்கள்

ஆகியவற்றில் வடிகாது வடிவங்கள் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன.

மேலும் தமிழகம் முழுவதும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான கோயில்களின் சிலைகள், கோபுரங்கள் மற்றும் தூண் சிற்பங்கள் வடிகாது மரபின் தொடர்ச்சியை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

இயற்கை அணிகலன்கள்

தமிழர்கள் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்ததால் தங்களது அணிகலன்களையும் இயற்கைப் பொருட்களால் உருவாக்கினர்.

பனைமரத்தின் குறுத்தோலையைச் சுருட்டி காதில் அணிந்தது “குதம்பை” எனப்பட்டது. அதன் நடுவில் நீலத்தாமரைச் செருகப்பட்டால் அது “நீலக்குதம்பை” என அழைக்கப்பட்டது.

வலம்புரிச் சங்கில் செய்யப்பட்ட தோடுகள் பெண்களால் பெரிதும் விரும்பி அணியப்பட்டன. தமிழகத்தின் கடலோரத் துறைமுகங்களில் சங்கு அணிகலன் தயாரிக்கும் தொழில்கள் செழித்திருந்தன. இன்றும் தொல்லியல் அகழாய்வுகளில் பலவகையான சங்கு அணிகலன்கள் கிடைக்கின்றன.

காதணிகளின் வகைகள்

தமிழர் பண்பாட்டில் காதணிகள் பல்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன. அவற்றுள் முக்கியமானவை:

தோடு

தொங்கட்டான்

ஒட்டு

ஓலை

சின்னப்பூ

கொட்பூ

கன்னப்பூ

குழை

கம்பி

வல்லிகை

குணுக்கு

தருப்பு

கடுக்கண்

மகரி

வீரசன்னம்

நவசரி

நவகண்டி

அட்டிகை

தண்டட்டி

குண்டலம்

கொப்பு

செவிப்பூ

பாம்பணி

நாகபடம்

பாம்படம்

குதம்பை

நீலக்குதம்பை

சந்திரபாணி

செவியீடு

போன்ற பல்வேறு அணிகலன்கள் தமிழரின் கலைநயத்தையும் கைவினைத்திறனையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

மகரக்குழையின் சிறப்பு

தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள தென்திருப்பேரைத் திருத்தலத்தின் மூலவர் “மகரநெடுங்குழைக்காதர்” என அழைக்கப்படுகிறார். மகர வடிவிலான குழையை அணிந்திருப்பதாலேயே இப்பெயர் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது.

ஒட்டக்கூத்தரும் பெண்கள் மகரக்குழையை அணிந்தனர் என்று தனது பாடல்களில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஆண்களும் வடிகாதும்

வடிகாது என்பது பெண்களுக்கே உரிய மரபு அல்ல. பழங்காலத்தில் ஆண்களும் தங்களது காதுகளை வடித்து அணிகலன்களை அணிந்தனர். இதனைப் பல சிற்பங்கள், ஓவியங்கள் மற்றும் கல்வெட்டு சான்றுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

பொற்பூ மற்றும் பூடி

காதில் அணியப்படும் பொற்கன்னப்பூ, நாறைக்கண்பட்டி, தாழக்கூட்டுக்கம்பி, வடுகவாலி, இரட்டை வாலி போன்ற அணிகலன்கள் சோழர் காலத்தில் பெரும் செல்வாக்கைப் பெற்றிருந்தன.

மேற்காதில் பூவடிவில் அணியப்படும் “கொட்பூ” தூத்துக்குடி வட்டாரத்தில் “பூடி” என்று அழைக்கப்படுகிறது. நீலக்கல் மற்றும் முத்துப் பதிக்கப்பட்ட காதணிகள் “முத்தின் சிடுக்கு” என்றும் பின்னாளில் “கடுக்கண்” என்றும் அழைக்கப்பட்டன.

நாகரிக வளர்ச்சியும் மறைந்த மரபும்

நாகரிக வளர்ச்சி, கல்வி விரிவாக்கம், தகவல் தொடர்பு வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் விளைவாக வடிகாது வழக்கம் படிப்படியாகக் குறைந்து இன்று அரிதாகிவிட்டது. முன்பு காதுகளை வடித்திருந்த பலர் மருத்துவ அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் அவற்றை இயல்புநிலைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளனர்.

எனினும் வடிகாது மரபு தமிழக மக்களின் பண்பாட்டு நினைவில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

முடிவுரை

வடிகாது என்பது வெறும் காதணிகளை அணியும் முறையல்ல. அது தமிழரின் அழகியல் உணர்வு, கைவினைத் திறன், சமய நம்பிக்கை, சமூக மரபு மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்தின் வெளிப்பாடாகும். சங்ககாலம் முதல் நவீன காலம் வரை தொடர்ந்த இம்மரபு, தமிழர் நாகரிகத்தின் தனித்துவத்தையும் தொன்மையையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. வடிகாதும் காதணிகளும் தமிழரின் வாழ்வியலோடு பின்னிப் பிணைந்த பண்பாட்டு செல்வங்களாகும்.

இந்தக் கட்டுரையை மேலும் ஆய்விதழ் தரத்தில் மேற்கோள்கள், அடிக்குறிப்புகள், இலக்கியச் சான்றுகள் மற்றும் கல்வெட்டு ஆதாரங்களுடன் விரிவுபடுத்தியும் தர முடியும்.#தமிழர்_பண்பாடு

#வடிகாது

#தமிழர்_வரலாறு

#தமிழர்_நாகரிகம்

#தமிழர்அணிகலன்கள்

#காதணி

#தமிழர்கலை

#சங்ககாலம்

#தமிழ்பண்பாட்டு_மரபு

#பழந்தமிழர்

#தமிழர்வாழ்வியல்

#தமிழர்அடையாளம்

#குதம்பை

#மகரக்குழை

#தொல்காப்பியம்

#திருக்குறள்

#தமிழ்இலக்கியம்

#தமிழர்பெருமை

#மரபும்அடையாளமும்

#தமிழ்மரபு