நீலகண்ட சாஸ்திரியின் நச்சுப்பார்வை

 சங்க காலத்தில் பாண்டிய நாடு

சங்க காலத்தில் பாண்டிய நாட்டின் எல்லைகள், தற்போதைய திருநெல்வேலி, ராமநாதபுரம் மற்றும் மதுரை மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. தெற்கு வெள்ளாறு இதன் வடக்கு எல்லையாக அமைந்திருந்தது. சங்க இலக்கியங்கள் வாயிலாக சுமார் இருபது பாண்டிய மன்னர்கள் மற்றும் இளவரசர்களின் பெயர்களை நாம் அறிய முடிகிறது. ஆனால், அவர்களின் காலவரிசையைத் தற்போது சரியாகக் கணிப்பது மிகவும் கடினமான ஒன்றாகும். இக்காலகட்டத்திற்கான தொடர்ச்சியான அரசியல் வரலாற்றை உருவாக்கச் சில முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் திரு. கனகசபை அவர்களின் முயற்சி மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால், அத்தகைய வரலாற்றுத் தொகுப்புகள், நமக்குக் கிடைத்துள்ள ஆதாரங்களை விடவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. எனவே, முக்கிய மன்னர்களைப் பற்றி நமக்குக் கிடைத்துள்ள முக்கியத் தரவுகளைத் திரட்டி, அவற்றைச் சுவாரஸ்யமான, ஆனால் ஒன்றோடொன்று நேரடித் தொடர்பில்லாத தனித்தனி நிகழ்வுகளாக மட்டுமே நாம் விவரிக்க வேண்டியுள்ளது. இவற்றுக்கு இடையேயான சரியான தொடர்பை இன்னமும் நம்மால் உறுதியாகக் கூற முடியவில்லை. முதல் பாண்டியப் பேரரசின் செப்பேடுகளில், களப்பிரர் காலத்திற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே ஆட்சி செய்ததாக வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டில் குறிப்பிடப்படும் ஒரு மன்னனைத் தவிர, வேறெந்தச் சங்க கால மன்னர்களையும் அடையாளம் காண முடியவில்லை என்பது ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. 

தலையாலங்கானத்துப் பாண்டிய வீரனின் இளைய சமகாலத்தவரான நக்கீரரின் காலத்தைக் கணிக்கும் முயற்சியும் திருப்திகரமாக இல்லை. இறையனார் அகப்பொருள் உரையின் உதாரணப் பாடல்களில் புகழப்படும் மன்னனின் காலத்திலிருந்து, பத்துத் தலைமுறைகள் பின்னோக்கிக் கணக்கிட்டு நக்கீரரின் காலத்தை நிர்ணயிக்கும் இந்த முறை நம்பகமானதாகத் தெரியவில்லை. தலையாலங்கானத்து நெடுஞ்செழியனுக்கு முன்னோடிகளாக இரண்டு மன்னர்களை மதுரைக்காஞ்சி குறிப்பிடுகிறது. அதில் ஒருவர் நெடியோன் (வரி 61). இவரைப் புகழ்பெற்ற உரையாசிரியரான நச்சினார்க்கினியர் 'வடிம்பலம்ப நின்ற பாண்டியன்' என அடையாளம் காட்டுகிறார். மற்றொருவர் பல்சாலை முதுகுடுமி (வரி 759). இவர் வேள்விக்குடிச் செப்பேட்டில் குறிப்பிடப்படும் முதல் மன்னன் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை. இந்த இரண்டு மன்னர்களுக்கும் இடையிலான கால இடைவெளியையோ, அல்லது இவர்களுக்கும் 'ஆரியப்படை கடந்த' எனப் போற்றப்படும் சிலப்பதிகார நெடுஞ்செழியனுக்கும் இடையிலான கால இடைவெளியையோ நம்மால் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியவில்லை. அதேபோல, இவர்களுக்கும் தலையாலங்கானத்துப் போரின் மாவீரனும், மதுரைக்காஞ்சி மற்றும் நெடுநல்வாடையின் பாட்டுடைத் தலைவனுமான மற்றொரு நெடுஞ்செழியனுக்கும் உள்ள கால இடைவெளியும் நமக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இனி, அக்கால இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள இந்த மன்னர்களின் சிறப்பான செயல்களைப் பற்றிக் காண்போம்.

நெடியோன் அல்லது வடிம்பலம்ப நின்ற பாண்டியன் என்று குறிப்பிடப்படும் மன்னன், கிட்டத்தட்ட ஒரு புராணக் கதாபாத்திரமாகவே அறியப்படுகிறான். அவனது சாதனைகள் மதுரையின் 'திருவிளையாடல்' கதைகளிலும் காணப்படுகின்றன. மேலும், வேள்விக்குடி மற்றும் சின்னமனூர்ச் செப்பேடுகளில் பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படும் பாண்டிய மன்னர்களின் பாரம்பரியப் பெருமைகளிலும் இவனது சாதனைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. முதுகுடுமிப் பெருவழுதி வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட ஒரு தெளிவான மன்னனாவான். இவனை மூன்று புலவர்கள் ஐந்து சிறு பாடல்களில் பாடிப் புகழ்ந்துள்ளனர். அவற்றில் ஒரு பாடல் (புறம் 12), அவனது கொடைத்தன்மைக்கு அடிப்படையாக அவனது வெளிநாட்டு வெற்றிகளைக் குறிப்பிடுகிறது. அதே புலவர் பாடிய மற்றொரு பாடல் (புறம் 15), அவன் தோற்கடித்த நாடுகளை வெள்ளைக் கழுதைகளைக் கொண்டு உழுது பாழாக்கிய கொடூரமான முறையை விவரிக்கிறது. மேலும், அவன் தன் காலத்தில் செய்த பல பெரிய வேள்விகளையும் அது குறிப்பிடுகிறது. வேறொரு பாடல் (புறம் 6), மன்னனை வாழ்த்துவதோடு, எல்லையற்ற வீர வழிபாட்டையும் வெளிப்படுத்துகிறது. 

இந்தியா முழுவதையும் இந்த மன்னன் ஆட்சி செய்தான் என்று அந்தப் பாடல் கூறுகிறது. சிலப்பதிகாரக் கதையின் காலத்தில் மதுரையை ஆட்சி செய்தவன் நெடுஞ்செழியன் ஆவான். அவன் 'ஆரியப்படை கடந்த' என்ற சிறப்புப் பெயரால் அழைக்கப்பட்டான். அதற்கான காரணத்தை இப்போது நம்மால் அறிய முடியவில்லை. கண்ணகி, எவ்வித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி கோவலனின் குற்றமற்ற தன்மையை அவனிடம் நிரூபித்தபோது, அவன் இதயம் வெடித்து இறந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது. பிறப்பு மற்றும் சாதியை விடக் கல்வியே சிறந்தது என்று கூறும் ஒரு சிறு பாடல் (புறம் 183) அவனால் இயற்றப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. கொற்கையில் அவனது பிரதிநிதியாகவும், ஒருவேளை அவனது மகனாகவும், வாரிசாகவும் விளங்கியவன் மற்றொரு செழியன் ஆவான். 'வெற்றி வேற்செழியன்' அல்லது 'இளஞ்செழியன்' என்று அவன் அழைக்கப்பட்டான். பெருந்தெய்வமாக மாறிய கண்ணகியைச் சாந்தப்படுத்துவதற்காக, அவன் பொற்கொல்லர்கள் மீது கடுமையான பழிவாங்கலை நிகழ்த்தினான். ஒரே நாளில் ஆயிரம் பொற்கொல்லர்களைப் பலியிட்டான். வரலாற்று அடிப்படையில் உண்மையாகத் தோன்றும் இந்நிகழ்வு, இலங்கையின் முதலாம் கஜபாகு வாழ்ந்த காலமான கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். மற்ற மன்னர்களை விடத் தனித்து விளங்கும் தலையாலங்கானத்து வெற்றியாளன், சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் மன்னர்களுக்குப் பிந்தைய காலத்தில் வாழ்ந்தவனாக இருக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது. அவன் மிகவும் இளவயதிலேயே அரியணை ஏறினான். தனது ஆட்சியின் தொடக்கத்திலேயே, தமக்கு எதிரான தனது இரண்டு அண்டை நாட்டு மன்னர்கள் மற்றும் அவர்களுக்கு உதவியாக வந்த ஐந்து குறுநில மன்னர்களின் கூட்டுப் படையை அவன் ஒற்றையாளாக எதிர்கொண்டு முறியடித்தான். அந்த மிக முக்கியமான போர் தலையாலங்கானத்தில் நடைபெற்றது. 

இது தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் (தற்போது திருவாரூர் மாவட்டம்) திருவாரூருக்கு வடமேற்கே எட்டு மைல் தொலைவில் உள்ள 'தலையாலங்காடு' என்ற ஊராக இருக்க வேண்டும் எனப் பலமாக நம்பப்படுகிறது. நடக்கவிருக்கும் போரில் தனது வீரத்தையும் வெற்றியையும் உறுதிபடக் கூறி இந்த இளம் மன்னன் செய்த வஞ்சினத்தை விவரிக்கும், எளிமையான ஆனால் மிகுந்த வலிமையும் அழகும் பொருந்திய ஒரு பாடல் (புறம் 72) உள்ளது. அந்தச் சபதத்தை அவன் முழுமையாக நிறைவேற்றினான் என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. இளவயது மன்னனின் பலத்தை மிகக் குறைவாக மதிப்பிட்ட அவனது எதிரிகள், அவனது நாட்டை எளிதாகத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொள்ளலாம் என்ற நம்பிக்கையில் முதலில் தாக்குதலைத் தொடங்கியுள்ளனர். நெடுஞ்செழியன் தனது போரை மதுரையின் நுழைவாயிலிலேயே (அகம் 116) தொடங்க வேண்டியிருந்தது. பின்னர் அங்கிருந்து தனது எதிரிகளை விரட்டியடித்து, தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் நடந்த அந்த இறுதிப் போர் வரை அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான். இந்தப் போரில்தான், 'யானைக்கட் சேய்' என்று அழைக்கப்படும் சேர மன்னனின் மகனான மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை உயிருடன் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். மேலே குறிப்பிட்ட நெடுஞ்செழியனின் வஞ்சினம் (புறம் 72) அப்படியே நிறைவேறியதை இது (புறம் 17) காட்டுகிறது. பொறாமையும் ஆக்கிரமிப்பு எண்ணமும் கொண்ட தனது அண்டை நாட்டவர்களால் தன் மீது திணிக்கப்பட்ட தற்காப்புப் போரில், தனது ஆரம்பகாலச் சிரமங்களை முறியடித்த நெடுஞ்செழியன், பதிலடி கொடுக்கத் தொடங்கித் தனது எதிரிகளுக்கு எதிராகப் பெரும் வெற்றிகளைக் குவித்தான். இதில் இரண்டு தனித்தனிப் போர்கள் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. 

ஒன்று கொங்கு நாட்டுத் தலைவனான அதியனுக்கு எதிரான போர்; இப்போரின் முக்கிய நிகழ்வு உறையூருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு இடத்தில் நடைபெற்றது. மற்றொன்று நீடூர் தலைவனான எவ்விக்கு எதிரான போர்; இதன் விளைவாகத் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மிழலைக் கூற்றம் மற்றும் முத்தூற்றுக் கூற்றம் ஆகியவை பாண்டிய நாட்டோடு இணைக்கப்பட்டன. வேதங்களைக் கற்றறிந்த பிராமணர்களின் உதவியுடன் அவன் செய்த ஒரு வேத வேள்வியைப் பற்றிய குறிப்பிலிருந்து, இம்மன்னன் வைதீக இந்து மதத்தைப் பின்பற்றியவன் என்பது தெளிவாகிறது. சிறந்த புலமையுள்ள ஒரு கவிஞனாக விளங்கிய இந்த மன்னன், புலவர்களைப் பெரிதும் ஆதரிக்கும் புரவலனாகவும் இருந்துள்ளான். மாங்குடி மருதன், நக்கீரர் மற்றும் அவரது தந்தை, பரணர், கல்லாடனார் உள்ளிட்ட பல புலவர்களின் பாடல்களில் இவன் போற்றப்படுகிறான்.

இக்காலத்தைச் சேர்ந்த மற்ற பாண்டியர்களைப் பற்றி இனிச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம். இவர்களில் சிலர், அரசர்களாக ஆட்சி செய்யாத அரச குடும்பத்து உறுப்பினர்களாக மட்டுமே இருந்திருக்கலாம். உதாரணமாக, கடலில் இறந்த கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி (பரிபாடல் 15, புறம் 182, நற்றிணை 55, 56 ஆகிய பாடல்களின் ஆசிரியர்); நம்பி நெடுஞ்செழியன் (புறம் 239); பரிபாடல் 12-ன் ஆசிரியரான பாண்டியன் நல்வழுதி; சித்திரமாடத்துத் துஞ்சிய நன்மாறன் (புறம் 59) மற்றும் சிலரைக் குறிப்பிடலாம். பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி, அவனது பெயருக்கேற்ப பல அறிவார்ந்த சிறு பாடல்களின் ஆசிரியராக விளங்குகிறார். வரி வசூலிப்பதில் மிதமான போக்கைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதன் பொருளாதார அவசியத்தை வலியுறுத்திப் புலவர் பிசிராந்தையார் (புறம் 184) பாடிய ஒரு அழகிய பாடலின் தலைவனாகவும் அவர் உள்ளார். 

நக்கீரர் (புறம் 55-57) போன்ற புகழ்பெற்ற புலவர்களால் போற்றப்பட்ட மற்றொரு மன்னன், தனது ஈகையற்ற தன்மையால் இரண்டு புலவர்களால் (புறம் 196, 198) பாடல்களில் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படும் விரும்பத்தகாத ஒரு பெயரையும் சம்பாதித்தான். அவனது பெயர் இலவந்திகைப்பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் ஆகும். இந்தக் கண்டனம் எவ்வாறு உருவானது என்றும், அது எந்த அளவிற்கு நியாயமானது என்றும் நமக்குத் தெரியவில்லை. திருக்குறளை இயற்றியவரின் சமகாலத்தவராகப் புகழ்பெற்ற உக்கிரப்பெருவழுதி, கானப்பேரில் (காளையார்கோயில்) ஒரு வலுவான கோட்டைக்குச் செப்பனிட்டு அரண் அமைத்திருந்த அத்தலைவனை அடக்கித் தனது வலிமையை நிரூபித்தான். அவனும் ஒரு புலவராகவே இருந்தான். அகநானூறு தொகுக்கப்படுவதற்கு அவன் காரணமாக இருந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. கோவலன் கொலைக்காகத் தனது சிம்மாசனத்திலேயே உயிர்விட்டுப் பிராயச்சித்தம் தேடிய நெடுஞ்செழியனோடு, இந்த மன்னனைச் சிலர் ஒப்பிடுகின்றனர். ஆனால் அதற்கான போதுமான, உறுதியான காரணங்கள் இல்லை. 

இந்தத் தொடர்பற்ற வரலாற்றுச் சுருக்கத்தில் நாம் காணவிருக்கும் கடைசி மன்னன், ஒல்லையூரை வென்ற பூதப்பாண்டியன் ஆவான். அவனது அரசி, உடன்கட்டை ஏறும் நிகழ்வின்போது பாடிய பாடலின் மூலமாக நன்கு அறியப்படுகிறாள். இந்த மன்னனைப் பற்றி அவனது சொந்தப் பாடல்களிலிருந்து (புறம் 71, 246, 247 மற்றும் அகம் 25) தவிர வேறு எதையும் நாம் அறியவில்லை. இந்தப் பாடல்கள் அவனை, தனது பண்பான மனைவியின் துணையைப் பெற்ற அதிர்ஷ்டசாலியான, அன்பான கணவனாகவும்; அவளைப் பிரிவதைக் கண்டு அஞ்சும் ஒருவனாகவும் காட்டுகின்றன. மேலும், மற்ற அரசர்களை விடத் தனது நண்பர்களுக்கு அதிக மதிப்பு கொடுக்கும் ஒரு மன்னனாகவும் அவனைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

வின்சென்ட் ஸ்மித் கூறுவது போல், 'விசித்திரமான பெயர்களும் பட்டங்களும்' கொண்ட இந்த 'எண்ணற்ற மன்னர்களின்' காலம், அக்கால இலக்கியங்களில் மிகச் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்த இலக்கியங்களை ஒரு கவனமாக ஆராயும்போது, 'வட இந்தியாவின் எவ்விதத் தொடர்புமின்றி, தமிழர்கள் முற்றிலும் தமக்கே உரித்தான ஒரு மேம்பட்ட நாகரிகத்தை உருவாக்கியிருந்தனர்' என்ற கருத்தை ஆதரிப்பதாக அது அமையவில்லை. பிராமணியம், பௌத்தம், சமணம் ஆகிய மூன்று வட இந்தியச் சமயங்களும் ஏற்கனவே தங்கள் செல்வாக்கைப் பதித்துவிட்டன. பண்பாட்டு வாழ்வின் பொதுவான சூழல்களும் வெளிப்படையாகவே ஆரியமயமாக்கப்பட்டதாகத் தெரிகின்றன. பௌத்த, சமணத் துறவிகளைப் போலவே பிராமணர்களும் நாட்டின் சமூக மற்றும் சமய வாழ்வில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பிடித்துவிட்டனர். இதனால், ஆரியத்திற்கு முந்தைய கூறுகள் பின்னிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன. பாண்டிய மன்னர்கள் தொடக்கக் காலத்திலேயே வேத வேள்விகளை நடத்தியதை நாம் ஏற்கனவே பார்த்தோம். மறுபுறம், ஆரியர்கள் பெருமளவில் குடியேறிய இந்தியாவின் பிற பகுதிகளை விட, திராவிட நிலங்களில் ஆரியம் அல்லாத வழிபாட்டு முறைகள் முழுமையான மற்றும் தன்னிச்சையான வளர்ச்சியை அடைந்திருக்கலாம்; அல்லது பெரும் பலத்தோடு தப்பிப்பிழைத்திருக்கலாம் என்பதும் சாத்தியமே. 

இந்த வளர்ச்சியின் போக்கைப் பொருளிலக்கணம் என்று அறியப்படுவதன் ஒரு பகுதியிலாவது, முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும் காணமுடிகிறது. மேலும், நக்கீரரின் திருமுருகாற்றுப்படையில் வரும் 'வேலன் ஆடல்' மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தின் 12-வது காதையில் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ள வேட்டுவர்களின் வழிபாடு போன்ற குறிப்புகளின் மூலம் அந்தப் பழமையான வளர்ச்சியின் பாதையை நாம் ஊகிக்க முடியும். ஆரியத்திற்கு முந்தைய கடவுளர்கள் என்று வெளிப்படையாகத் தெரியும் இத்தெய்வங்கள் கூட, எப்படி இந்து மதத்தின் தெய்வக் கூட்டத்தில் தங்களுக்கு நல்ல இடங்களைப் பிடிக்கும் நிலைக்கு முன்னேறின என்பதை இந்தக் குறிப்புகளில் காண முடிகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவ்வாறு, வேட்டுவ வரியில், கொற்றவை சிவனின் மனைவியாகவும் லட்சுமியின் அவதாரமாகவும் விவரிக்கப்படுவதை நாம் காண்கிறோம். மேலும், கொற்றவையின் மகனான முருகன், ஆறு தாய்மார்களின் மகனாகவும், தேவர் படைகளின் தளபதியாகவும், பிராமணர்களின் செல்வமாகவும் விவரிக்கப்படுகிறான். மீண்டும், புறநானூற்றில் உள்ள ஒரு பாடல் (எண் 55) சிவன் திரிபுரத்தை எரித்த கதையையும், செந்திலில் (திருச்செந்தூர்) உள்ள சுப்பிரமணியர் கோயிலையும் பற்றிய அழகிய குறிப்பைக் கொண்டுள்ளது. 

சிலப்பதிகாரத்தில் வரும் ஆய்ச்சியர் குரவை, ராம மற்றும் கிருஷ்ணரின் புராணக் கதைகளை முழுமையாகத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது. அக்காலத்தில் தமிழகத்தில் வைதீக இந்து மதப் புராணங்கள் பொதுவாகப் பரவியிருந்தன என்பதில் இவை எவ்விதச் சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்கவில்லை. கண்ணப்பர், சண்டேஸ்வரர் மற்றும் காரைக்கால் அம்மையார் போன்றோரின் கதைகளில் ஆரியத்திற்கு முந்தைய சமயப் பழக்கவழக்கங்களின் சுவடுகள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இது உண்மையாக இருக்கலாம். சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும், பிற வழிபாட்டு முறைகளோடு சமணமும் பௌத்தமும் சேர்ந்தே பரவியிருந்ததைத் திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கின்றன. ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, தமிழ்நாட்டின் முற்காலத் தொல்லியல் சின்னங்களும் இதையே உறுதிப்படுத்துகின்றன.

அரசனின் ஆட்சியே அன்றைய அரசாங்க முறையாக இருந்தது என்பது கண்கூடு. சடங்கு நிகழ்வுகளின் போது மன்னனின் பரிவாரங்களில் ஒரு பகுதியாக அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் 'ஐம்பெருங்குழு' மற்றும் 'எண்பேராயம்' ஆகியவற்றின் சரியான பொருளைப் புரிந்துகொள்வது இயலாத ஒன்றாகும். இந்த அமைப்புகள் தமிழ்நாட்டின் மூவேந்தர்களுக்கும் பொதுவாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இதன் முக்கியத்துவம் குறித்து உரையாசிரியர்கள் வேறுபடுகின்றனர். பழைய உரைகளின்படி மாந்தர் (மக்கள்), பார்ப்பார் (புரோகிதர்கள்), மருத்துவர், நிமித்திகர் (ஜோதிடர்கள்) மற்றும் அமைச்சர் ஆகியோரைக் கொண்டது ஐம்பெருங்குழுவாகும். ஆனால் ஒரு பிற்கால உரை, அமைச்சர் மற்றும் புரோகிதர்களுடன் சேனாபதியர், தூதுவர் மற்றும் சாரணர் (ஒற்றர்கள்) ஆகியோரைச் சேர்த்து இந்த ஐந்து குழுக்களை உருவாக்குகிறது. 

அதேபோல 'எண்பேராயம்' என்பதற்கும் இரண்டு விளக்கங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. முந்தைய உரை, வாசனை திரவியம் அளிப்போர், ஆடை அணிவிப்போர் போன்ற மன்னரின் தனிப்பட்ட சேவகர்களைக் கொண்ட குழுவாக இதனைக் கூறுகிறது. ஆனால் பிற்காலக் குறிப்போ, தலைநகர மக்கள் (நகரமாந்தர்), யானைப்படை மற்றும் குதிரைப்படையின் தலைவர்கள் போன்ற முக்கியப் பிரமுகர்களை உள்ளடக்கிய குழுவாக இதைக் குறிப்பிடுகிறது. திரு. கனகசபை அவர்கள் கூறுவது போல, 'மக்கள் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட குழு மக்களின் உரிமைகளையும் சலுகைகளையும் பாதுகாத்தது' என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பாக, சேவகர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் அல்லாதோரைக் கொண்ட இந்தச் சடங்கு வழிக் குழுக்களைப் பற்றி நாம் இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். திருக்குறளில் கூறப்பட்டுள்ள அரச நீதிகள் மிக உயர்ந்த தரத்தைக் கொண்டவை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. நாம் விவாதிக்கும் இக்காலத்தில், நாடெங்கிலும் இருந்த எண்ணற்ற புலவர்கள் இந்த நீதிகளை மன்னர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் பணியைத் தொடர்ந்து செய்து வந்துள்ளனர். 

உதாரணமாக, ஒரு புலவர் (புறம் 184), சீரான இடைவெளியில் அரச கருவூலத்தை நிரப்பி மன்னனை மக்களிடம் பிரபலமாக்கும் மிதமான வரிகளின் விளைவுகளையும்; நாட்டை வறுமையில் தள்ளி மன்னனை மக்களின் அதிருப்திக்கு உள்ளாக்கும் அடக்குமுறை வரி வசூலின் விளைவுகளையும் மிகத் தெளிவாக ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். நெற்களஞ்சியத்திலிருந்து யானைக்கு உணவளிப்பதற்கும், அறுவடைக்குத் தயாராக உள்ள விளைநிலங்களில் அதைச் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரியவிடுவதற்கும் இடையிலான செலவு வேறுபாட்டைக் கூறி அவர் தனது கருத்தை விளக்குகிறார். மற்றொரு புலவர் (புறம் 55), அரசனின் நீதியில் இருக்க வேண்டிய நடுநிலைமை, அவனது நடத்தையில் இருக்க வேண்டிய வீரம், அருள் மற்றும் கொடைத்தன்மை ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறார். அவரது வரிகள் மூலப் பாடலிலேயே மேற்கோள் காட்டத்தக்க சிறப்பைக் கொண்டுள்ளன:

அறநெறி முதற்றே அரசின் கொற்றம்

அதனால் நமரெனக் கோல்கோ டாது

பிறரெனக் குணங்கொல் லாது

ஞாயிற் றன்ன வெந்திறல் ஆண்மையும்

திங்க ளன்ன தண்பெருஞ் சாயலும்

வானத் தன்ன வண்மையும் மூன்றும்

உடையை யாகி இல்லோர் புன்கண்

ஈகையின் தணிக்க...

மதுரையில் அரச குடும்பத்திற்கு நெய் வழங்கப்பட்டது பற்றிச் சிலப்பதிகாரத்தில் (காதை 17, வரி 7) வரும் குறிப்பை கவனிப்பது இன்னும் சுவாரஸ்யமானது. அரச குடும்பத்தின் அன்றாடத் தேவைக்கான பொருட்களை ஒவ்வொரு கிராமமும் தினமும் அரசு கருவூலத்திற்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற மெகஸ்தனிஸின் கூற்றை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இது பெரும்பாலும் பொருட்களாகவே செலுத்தப்பட்ட வரியாகத் தெரிகிறது.

அக்கால இலக்கியங்களில் இருந்து காண முடிவது போல, குறிப்பாக மதுரை போன்ற நகரங்களில் சமூக வாழ்க்கை உயர்தரமான ஒரு பண்பட்ட நிலையை அடைந்திருந்தது. இந்த இலக்கியங்கள், கவிதைக்காகவே கவிதை இயற்றிய புலவர்களால் மட்டுமே படைக்கப்பட்டவை அல்ல என்பதையும் இங்குக் குறிப்பிட வேண்டும். பாணர்களாகப் பாடித் திரிவது ஒரு தொழிலாக இருந்தது. அக்காலத்து நாடோடிப் பாணர்களை எளிதில் திருப்திப்படுத்த முடியாது; சில நேரங்களில் அவர்கள் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படுபவர்களாகவும் இருந்தனர். தங்களுக்குச் சரியான வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை என்று கருதிய புலவர்கள், வெளிப்படையாகவே சாபமிட்டு அரசர்களைத் தண்டித்த நிகழ்வுகளை நாம் ஏற்கனவே பார்த்துள்ளோம். 

புறநானூற்றில் உள்ள ஒரு பாடல், இந்த ஒருங்கிணைந்த நாடோடிக் குழுக்களைப் பற்றிய எளிய விளக்கத்தைத் தருகிறது. அவர்களில் சிலர் உண்மையான திறமை கொண்ட புலவர்கள்; சிலர் விசித்திரமான இசைக்கருவிகளை வாசிக்கும் இசைக்கலைஞர்கள். அவர்கள் பாடகிகள் மற்றும் நடனப் பெண்களைக் கொண்ட குழுக்களுடன், ஒரு சிறிய கோட்டையிலிருந்து மற்றொரு கோட்டைக்குச் செல்வார்கள். இவர்களின் வருகையானது, வேட்டையாடுதல் மற்றும் போர் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டுவந்த குறுநில மன்னர்களுக்குக் கிடைக்கும் ஒருசில பொழுதுபோக்குகளில் ஒன்றாக இருந்தது. இந்தக் குறுநில மன்னர்கள் எப்போதும் மரியாதை அல்லது கொடைத்தன்மைக்கு இலக்கணமாகத் திகழ்ந்தனர். எனினும், அவர்களில் சிலர் புலவர்களின் விமர்சனங்களுக்கு ஆளாகும் அளவிற்குக் குறையுடையவர்களாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஏறக்குறைய 800 வரிகளைக் கொண்ட நீண்ட பாடலான மதுரைக்காஞ்சி, அக்காலச் சமூக வாழ்க்கையை ஆராயும் மாணவர்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தும் பல சிறிய சொல்-சித்திரங்களைக் கொண்டுள்ளது. அவற்றில் சிலவற்றை மட்டுமே இங்கு நம்மால் சுட்டிக்காட்ட முடியும். போர்கள் மற்றும் கோட்டை அரண்கள் பற்றிய விளக்கங்கள் (உதா. வரிகள் 64-7), போர்க்கலையில் அவர்கள் அடைந்திருந்த நல்லதொரு முதிர்ச்சியைக் காட்டுகின்றன. போரில் வெளிப்படுத்திய வீரத்திற்காகப் பரதவர்கள் தனிச்சிறப்புடன் குறிப்பிடப்படுவது (வரிகள் 139-144) சுவாரஸ்யமானது. ஒருவேளை அவர்கள் நெடுஞ்செழியனின் படைக்குச் சிறந்த வீரர்களை வழங்கியிருக்கலாம். சாலியூர் துறைமுகம் (வரிகள் 75-88) மற்றும் அதன் வணிக நடவடிக்கைகள் குறித்த குறிப்புகள், பெரிப்ளஸ் நூலில் உள்ளதைப் போன்ற குறிப்புகளை நமக்கு வலுவாக நினைவூட்டுகின்றன. 

மேலும், சிலப்பதிகாரத்தில் மதுரைக் கோட்டையில் இருந்த யவனக் காவலர்கள் பற்றிய குறிப்பும், அரசர்கள் மற்றும் குறுநில மன்னர்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட வெளிநாட்டு மதுபானங்களைப் பயன்படுத்தியது குறித்த பல குறிப்புகளும் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. முத்துக்குளித்தலின் மையமாகக் கொற்கை குறிப்பிடப்படுகிறது (வரிகள் 131-8). அகழி, சுவர்கள், நுழைவாயில்கள், பண்டிகை நாட்களில் வழக்கத்தை விடக் கூட்டமாக இருக்கும் சந்தைகள், கோயில்கள் மற்றும் பட்டிமன்றங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மதுரை மாநகரின் நீண்ட வர்ணனையை அப்படியே மொழிபெயர்ப்பது கடினம். அதனை மூல நூலில் படிப்பதே சிறந்த அனுபவமாக இருக்கும். சமூக வாழ்க்கையில் பரத்தையர் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர். பிற்காலங்களைப் போலவே, அப்போதும் அவர்கள் இசை மற்றும் நடனக் கலைகளின் பாதுகாவலர்களாக இருந்தனர் (வரிகள் 570-83). ஆனால், அதே நேரத்தில், இல்லறப் பெண்களின் அன்றாடக் கடமைகளை விளக்கும் மென்மையான வர்ணனையின் மூலம் குடும்ப வாழ்க்கையும் மிகச் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இன்றைய குடும்ப வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியாத எந்தப் புதிய கூறுகளும் அதில் இல்லை. கேளிக்கையும் சிற்றின்பமும் கொண்ட பரத்தைக்கும், அன்பும் விசுவாசமும் கொண்ட மனைவிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை, சிலப்பதிகாரத்தில் மாதவி மற்றும் கண்ணகியின் கதாபாத்திரச் சித்தரிப்புகளை விடச் சிறப்பாக யாராலும் வரைந்து காட்ட முடியாது. சில பெண்கள் புலவர்களாகவும் அறியப்பட்டனர்; மற்றவர்கள் சமய ரீதியான துறவற வாழ்க்கையைப் பின்பற்றினர். பிராமணர்கள் அதிகாலையில் வேதங்களை ஓதினர்; இசைக்கலைஞர்கள் இன்றும் செய்வது போலவே தங்களுக்குப் பிடித்தமான வாத்தியங்களைப் பயிற்சி செய்தனர்.

இந்தப் சித்திரங்களில் பல அக்காலப் புலவர்களால் இலக்கிய மரபைப் பின்பற்றியே வரையப்பட்டுள்ளன என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், அத்தகைய இலக்கிய மரபு, சமகால வாழ்க்கையின் உண்மைகள் என்ற மிகவும் உறுதியான அடித்தளத்தின் மீதே கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தச் சுருக்கமான தொகுப்பில், பாண்டிய நாட்டுடன் உறுதியாகத் தொடர்புடைய இலக்கியப் பகுதிகளின் மீது மட்டுமே நாம் முக்கியக் கவனம் செலுத்தியுள்ளோம். ஆனால், மூவேந்தர்களின் நாடுகளிலும் பல குறுநில மன்னர்களின் பகுதிகளிலும் நிலவிய தமிழ் வாழ்க்கையின் ஒற்றுமையை, மிகவும் விரிவான ஓர் ஆய்வின் மூலமாக மட்டுமே உணர முடியும். அந்த விரிவான ஆய்வை இங்கே மேற்கொள்ள இயலாது.

சங்க காலத்தின் காலவரையறையை, நாம் இதுவரை செய்துள்ளதை விடத் துல்லியமாக நிர்ணயிப்பதற்கான எந்த வழியும் தற்போது இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இக்காலம் எப்போது, எவ்வாறு முடிவுக்கு வந்தது என்பது குறித்து நாம் இருளிலேயே உள்ளோம். சங்க இலக்கியங்களிலிருந்து தொகுக்கப்பட்ட தரவுகள், கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதிக்கு அல்லது அதற்குச் சற்றுப் பிந்தைய காலத்திற்கு நம்மைக் கொண்டு செல்லலாம் என்று தோராயமாக ஊகிக்க முடிகிறது. அடுத்து வரலாற்றின் திரை விலகும்போது, அது கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதி அல்லது இறுதியைச் சேர்ந்த காட்சியாகவே அமைகிறது. ஆக, இந்த இரண்டு காலகட்டங்களுக்கும் இடையில் சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுகள் கொண்ட ஒரு உண்மையான இருண்ட காலம் இருப்பதைக் காண்கிறோம். அதைப் பற்றித் தற்போது நமக்கு ஏதும் தெரியவில்லை. பல்வேறு சான்றுகள் வாயிலாக நமக்கு ஒருசில தகவல்களைத் தரும் சமகாலத்துப் பல்லவ வரலாறு கூட, தென்கோடிப் பகுதியின் வரலாறு குறித்து எந்த வெளிச்சத்தையும் தரவில்லை.

- நீலகண்ட சாஸ்திரி